Trzy konferencje, setki inspirujących rozmów i jedno ważne przesłanie – łączy nas doświadczenie prenatalne.

Jesień 2025 roku przyniosła mi ogromną dawkę zawodowej energii i wzruszeń. Miałam zaszczyt wystąpić na dwóch  wspaniałych konferencjach organizowanych przez Polskie Centrum Edukacji i za każdym razem wracałam z poczuciem, że uczestniczę w czymś naprawdę ważnym – w cichej, ale konsekwentnej zmianie, która dokonuje się w środowisku osób opiekujących się kobietami i rodzinami w okresie okołoporodowym.

 

Pierwsze zaproszenie od Polskiego Centrum Edukacji przyszło na 25. Jubileuszową Konferencję Szkół Rodzenia, która odbyła się w październiku 2025 roku w Gdyni. Temat mojego wystąpienia brzmiał: *„Czego doświadcza dziecko w trakcie porodu. Konsekwencje emocjonalne”*. To było dla mnie wyjątkowe spotkanie – pełne uważności i głębokich pytań od położnych, które na co dzień towarzyszą narodzinom i doskonale czują, że poród to nie tylko proces fizjologiczny, ale też wydarzenie kształtujące psychikę małego człowieka na całe życie.

 

Kilka tygodni później, w listopadzie, wyruszyłam do  Krakowa na Ogólnopolską Konferencję pielęgniarek, położnych i przedstawicieli zawodów medycznych. Tym razem mówiłam o czymś, co od dawna mnie fascynuje: „Od traumy do choroby. Epigenetyczne mechanizmy wpływu stresu na organizm”. Chciałam pokazać, jak doświadczenia – te dobre i te trudne – dosłownie zapisują się w ciele, wpływając na ekspresję genów i zdrowie na długie lata. Z sali płynęły historie z praktyki, dzielenie się obserwacjami i ta charakterystyczna dla położnych gotowość do łączenia najnowszej nauki z codzienną, czułą opieką.

 

Trzecie zaproszenie było dla mnie równie ważne i symboliczne – 20. Jubileuszowa Konferencja położniczo-neonatologiczno-pediatryczna (Zakopane, kwiecień 2026) , podczas której wystąpiłam z tematem „Wpływ doświadczeń prenatalnych na rozwój struktur osobowościowych”. To spotkanie uświadomiło mi po raz kolejny, jak bardzo środowisko medyczne jest spragnione wiedzy z obszaru psychologii prenatalnej. Jak wiele z Was – położnych, neonatolożek, edukatorek – zadaje pytania o to, co dzieje się z dzieckiem zanim się urodzi i jak to, co przeżywa kobieta w ciąży, współtworzy fundamenty osobowości jej dziecka.

 

Za każdym razem, gdy stoję przed salą pełną położnych, widzę nie tylko profesjonalistki z ogromną wiedzą okołoporodową – widzę kobiety ciekawe, zaangażowane i głęboko przekonane, że warto patrzeć szerzej. Właśnie ta ciekawość i głód rozumienia utwierdzają mnie w przekonaniu, że propagowanie wiedzy o psychologii prenatalnej to nie dodatek do opieki medycznej, ale jej nieodzowna część. Położne od dawna to czują – moim zadaniem jest dać Wam na to słowa, badania i przestrzeń do integrowania tej wiedzy w codziennej praktyce.

 

Dziękuję organizatorom za zaproszenia, a Wam – za każdą rozmowę, każdą refleksję i za to, że razem z Wami mogę tworzyć świat, w którym narodziny są rozumiane nie tylko jako zdarzenie medyczne, ale jako doświadczenie kształtujące człowieka od pierwszych chwil istnienia.

 

Do zobaczenia na kolejnych konferencjach – i w superwizji, która jest naturalnym przedłużeniem tych wszystkich rozmów.